Dżuma
Albert Camus, 1947
W Oranie wybucha zaraza. Doktor Rieux i Tarrou zostają, by walczyć. Camus pisze alegorię nazizmu i każdej innej epidemii zła — pytanie o solidarność i absurd w obliczu nieuchronnej śmierci.
Pisanie
Do czego użyć tej lektury na maturze
Krótki zestaw motywów, kontekstów i zestawień. Bez streszczenia i bez gotowca.
Do czego użyć
- solidarność wyrażona działaniemCodzienną pracę Rieux i Tarrou przy zwalczaniu epidemii wykorzystaj jako przykład odpowiedzialności za konkretne osoby.
- działanie bez gwarancji sukcesuOddziały sanitarne i cierpienie chorych pokazują, że pomoc może mieć sens także wtedy, gdy nie można uratować wszystkich.
Motywy
- Godność i ratowanie życia Rieux i Tarrou podejmują pracę przy zwalczaniu epidemii, choć wiedzą, że nie uratują wszystkich. Działanie staje się odpowiedzią na cierpienie konkretnych ludzi. Tarrou proponuje utworzenie oddziałów sanitarnych (cz. II) · codzienna praca Rieux i Tarrou
- Tragizm i wybór moralny Epidemia stawia bohaterów wobec wyboru między wygodą a odpowiedzialnością, bez gwarancji powodzenia. Rambert rezygnuje z ucieczki i zostaje w Oranie (cz. IV) · śmierć syna sędziego Othona (cz. IV)
- Cierpienie i jego sens Paneloux w pierwszym kazaniu przedstawia zarazę jako karę. Po śmierci syna sędziego Othona Rieux nie zgadza się na świat, w którym cierpią dzieci, a Paneloux w drugim kazaniu mówi o wierze, która musi przyjąć także takie cierpienie. pierwsze kazanie Paneloux o zarazie jako karze (cz. II) · śmierć syna sędziego Othona (cz. IV) · drugie kazanie Paneloux (cz. IV)
Z czym zestawić
- Księga Hioba Paneloux w pierwszym kazaniu, podobnie jak przyjaciele Hioba, tłumaczy nieszczęście jako karę. W Księdze Hioba spór kończy się odpowiedzią Boga. W Dżumie Rieux odpowiada na cierpienie pracą lekarza, bez teologicznego wyjaśnienia.
- Zdążyć przed Panem Bogiem Rieux i Edelman ratują ludzi, choć wiedzą, że nie ocalą wszystkich. Rieux jest bohaterem powieści-paraboli, Edelman rzeczywistym rozmówcą Hanny Krall.